久草资源站色婷婷,妹子干综合,九九国内精品偷拍视频,欧美1区2区,理论av优区,热热色麻豆,精品久久无码,成人免费黄色电影网站,99在线一区二区三区

馮振作七絕56法簡介

昆侖lsm(文學(xué)領(lǐng)域優(yōu)質(zhì)作者)

<p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">第59期2022年【昆侖詩詞】</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">總609期</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">圖片/網(wǎng)絡(luò)?(感謝原作者)</b></p> <p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">作者與56法簡介</b></p><p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:18px;">編輯整理/昆侖lsm</b></p><p class="ql-block"><b>《七絕56法舉偶》是古詩愛好者學(xué)習(xí)七絕必備的教課書,書中系統(tǒng)歸納了唐、宋、元、明、清古人作七絕之布局謀篇方法。系統(tǒng)學(xué)習(xí)56法,就會懂得七絕做法奧秘,否則只能在黑暗中摸索。但網(wǎng)上流傳版本不一且多謬誤,又未注明出處。此書系馮振先生所作。馮振(1897.5.10-1983.3.13),知名的教育家、中國古典文學(xué)研究專家、詩人。1917年起先后在廣西梧州中學(xué)、北流中學(xué)、容縣中學(xué)、無錫國學(xué)專修學(xué)校、江蘇教育學(xué)院、正風(fēng)文學(xué)院、上海暨南大學(xué)、大夏大學(xué)和交通大學(xué)任教師、教務(wù)主任、教授和校長。1949年后,擔(dān)任廣西南寧師范學(xué)院、廣西師范學(xué)院(廣西師范大學(xué)前身)中文系教授和系主任、文學(xué)院教授、名譽(yù)系主任,桂林市、廣西壯族自治區(qū)政協(xié)委員等職。1983年3月13日在廣西師大病逝,終年86歲。</b></p><p class="ql-block"><b>先生云:“凡絕句,三四句必緊接,而與第一、二句卻多不即不離,以轉(zhuǎn)捩關(guān)鍵,全在第三句也”。此言可以視作馮先生所歸納提煉之七言絕句具體作法之總綱。56法諸種作法中,絕大多數(shù)都關(guān)涉到第三句即轉(zhuǎn)句,望詩友學(xué)習(xí)引為注意掌握之。</b></p> <p class="ql-block"><b>第1法:四句扭轉(zhuǎn)而下,第四句有一二字與熬頭、二句相復(fù)者,而句首并多用“卻”字凡七絕,三四句必緊接,而與熬頭、二句卻多半推半就,以轉(zhuǎn)捩要害,全在第三句也惟此類,則第四句必與熬頭、二句呼應(yīng)極緊,蓋四句一氣轉(zhuǎn)下者也。如,唐賈島《渡桑乾》</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>客舍并州已十霜,歸心日夜憶咸陽。</b></p><p class="ql-block"><b>無端更渡桑干水,卻望并州是故鄉(xiāng)。</b></p><p class="ql-block"><b>李商隱《夜雨寄北》:</b></p><p class="ql-block"><b>君問歸期未有期,巴山夜雨漲秋池。</b></p><p class="ql-block"><b>何當(dāng)共剪西窗燭,卻話巴山夜雨時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第2法:或者四句,或者三句,與熬頭、二句俱有相復(fù)之字,而與前一法稍異。如宋王安石《游紫金山》</b></p><p class="ql-block"><b>終日看山不厭山,買山終待老山間。</b></p><p class="ql-block"><b>山花落盡山長在,山水空流山自閑。</b></p><p class="ql-block"><b>明僧德祥《愛閑》:</b></p><p class="ql-block"><b>一生心事只求閑,求得閑來鬢已斑?! ?lt;/b></p><p class="ql-block"><b>更欲破除閑耳目,要聽流水要看山。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第3法:第3、四兩句,轱轤而下,故第四句必有一二字與第三句相復(fù),而又用“還”、“又”等字以緊系之,而第三句或者先用“已”字以啟其意。如宋李遘《七絕·鄉(xiāng)思》:</b></p><p class="ql-block"><b>人言落日是天涯,望極天涯不見家。</b></p><p class="ql-block"><b>已恨碧山相阻隔,碧山還被暮云遮。</b></p><p class="ql-block"><b>明姚汝循《回雁峰》:</b></p><p class="ql-block"><b>回雁峰頭望帝京,寒云黯黯不勝情。</b></p><p class="ql-block"><b>賈生已道長沙遠(yuǎn),今計(jì)長沙又幾程。</b></p><p class="ql-block"><b>第4法:與前一法同,故三四兩句必有復(fù)字特前一法為尤整潔耳。如唐李益《度破訥沙》:</b></p><p class="ql-block"><b>眼見風(fēng)來沙旋移,經(jīng)年不省草生時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><b>莫言塞北無春到,總有春來何處知。</b></p><p class="ql-block"><b>明黃榮《牡牛圖》:</b></p><p class="ql-block"><b>江草青青江水流,臥吹孤笛弄清秋。</b></p><p class="ql-block"><b>放牛莫放南山下,昨日南山虎食牛。</b></p><p class="ql-block"><b>第5法:首二句與末二句作現(xiàn)在過去之比力,故首二句多有“去歲”、“上年”等字,而三句多有“本年”、“今天”等字,而首二句與末二句又必有相復(fù)之字,以見呼應(yīng)。如宋楊萬里《中秋前二夕釣雪舟中默坐》:</b></p><p class="ql-block"><b>去歲中秋政病余,愛它月色強(qiáng)支吾。</b></p><p class="ql-block"><b>今年老矣差無病,后夜中秋有月無。</b></p><p class="ql-block"><b>宋李遘《送春呈袁祖州》:</b></p><p class="ql-block"><b>去年春盡在宜春,醉送東風(fēng)淚滿巾。</b></p><p class="ql-block"><b>今日春歸倍惆悵,相逢不是去年人。</b></p><p class="ql-block"><b>第6法:亦首二句與末二句作現(xiàn)在過去之比力者,故首二句多用“去年的前一年”、“昨日”等字,而第三句則用“今天”、“目前”等字,惟不以復(fù)字作呼應(yīng),斯與前法差異耳。如宋皺浩《仁老寄墨梅》:</b></p><p class="ql-block"><b>前年謫向新州去,嶺上寒梅正作花。</b></p><p class="ql-block"><b>今日霜縑玩標(biāo)格,宛然風(fēng)外數(shù)枝斜。</b></p><p class="ql-block"><b>宋朱熹《水口行舟》</b></p><p class="ql-block"><b>昨夜扁舟雨一蓑,滿江風(fēng)浪夜如何?</b></p><p class="ql-block"><b>今朝試卷孤篷看,依舊青山綠樹多。</b></p><p class="ql-block"><b>第7法:亦首二句與末二句作現(xiàn)在過去之比力者,但于第三句用“今天”、“如今”等字,而首句則不消“往年”、“去歲”等字,然實(shí)在指往日之意,固隱含于此中也。如唐杜甫《散心》:</b></p><p class="ql-block"><b>一辭故國十經(jīng)秋,每見秋瓜憶故丘。</b></p><p class="ql-block"><b>今日南湖采薇蕨,何人為覓鄭瓜州。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>明·袁凱《揚(yáng)州逢李十二衍(二首) 》</b></p><p class="ql-block"><b>與子相逢俱少年,東吳城郭酒如川。</b></p><p class="ql-block"><b>如今白發(fā)知多少,風(fēng)雨揚(yáng)州共被眠。</b></p><p class="ql-block"><b>第8法:第三句用“只今”、“唯有”四字作起,與前法小異 如唐李白《蘇臺懷古》:</b></p><p class="ql-block"><b>舊苑荒臺楊柳新,菱歌清唱不堪春。</b></p><p class="ql-block"><b>只今唯有西江月,曾照吳王宮里人。</b></p><p class="ql-block"><b>明王廷相《蕪城歌》:</b></p><p class="ql-block"><b>莫向隋宮問六朝,璚枝玉蕊已煙消。</b></p><p class="ql-block"><b>只今唯有湖邊柳,猶對春風(fēng)學(xué)舞腰。</b></p><p class="ql-block"><b>第9法:以“如相問”三字置第三句后,其所問者何事,沒必要申明,但不雅其第四句答詞,則其問意自顯矣。如,唐王昌齡《芙蓉樓送辛漸》:</b></p><p class="ql-block"><b>寒雨連江夜入?yún)牵杳魉涂统焦?。</b></p><p class="ql-block"><b>洛陽親朋如相問,一片冰心在玉壺。</b></p><p class="ql-block"><b>明楊慎《贈宋文百戶石崗舍人》:</b></p><p class="ql-block"><b>七十當(dāng)兵鬢已斑,勞君相送到滇關(guān)。</b></p><p class="ql-block"><b>過家兒子如相問,為報(bào)衰翁仲春還。</b></p><p class="ql-block"><b>第10法:第三句用“借問”、“欲問”、“試提出需要別人解答的題目”、“為問”等字作起,其下并著以“何”、“誰”等字,以明其所問之事,而第四句則答之之詞也。如,唐高適《塞上聽吹笛》</b></p><p class="ql-block"><b>雪凈胡天牧馬還,月明羌笛戍樓間。</b></p><p class="ql-block"><b>借問梅花何處落,風(fēng)吹一夜?jié)M關(guān)山。</b></p><p class="ql-block"><b>明汪本《舟中有成》:</b></p><p class="ql-block"><b>故鄉(xiāng)南望渺無涯,水面云深日又斜。</b></p><p class="ql-block"><b>欲問浮生何所似,試來風(fēng)處看楊花。</b></p><p class="ql-block"><b>第11法:第三句用 “為問”、“試提出需要別人解答的題目”等字作起,以三四兩句作連屬詰責(zé)語,故“無”、“幾”、“何”、“誰”等字著在第四句,而不在第三句如,</b></p><p class="ql-block"><b>唐杜牧《秋浦途中》:</b></p><p class="ql-block"><b>蕭蕭山路窮秋雨,淅淅溪風(fēng)一岸蒲。</b></p><p class="ql-block"><b>為問寒沙新到雁,來時(shí)還下杜陵無。</b></p><p class="ql-block"><b>宋蘇軾《又和景文韻》:</b></p><p class="ql-block"><b>牡丹松檜一時(shí)栽,付與春風(fēng)自在開。</b></p><p class="ql-block"><b>試問壁間題字客,幾人不為看花來。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第12法:以第三句作詰責(zé)語,用“何”、“誰”、“幾”、“安”、“那”等字作起,或者以第四句作答,如,</b></p><p class="ql-block"><b>唐白居易《魏王堤》:</b></p><p class="ql-block"><b>花寒懶發(fā)鳥慵啼,信馬閑行到日西。</b></p><p class="ql-block"><b>何處未春先有思,柳條無力魏王堤。</b></p><p class="ql-block"><b>或者并第四句亦承上句一氣作問,如明陸容《題畫》:</b></p><p class="ql-block"><b>林屋重重枕野塘,水花千頃一歸航。</b></p><p class="ql-block"><b>何年了卻公家事,來趁山人幾日涼。</b></p><p class="ql-block"><b>第13法:亦以第三句作詰責(zé)語,但“何”、“誰”等字不著在句首而在句中如,</b></p><p class="ql-block"><b>唐孟浩然《送杜十四之江南》:</b></p><p class="ql-block"><b>荊吳相接水為鄉(xiāng),君去春江正淼茫。</b></p><p class="ql-block"><b>日暮征帆何處泊,天涯一望斷人腸。</b></p><p class="ql-block"><b>明鐘順《寂靜的深夜聞笛》:</b></p><p class="ql-block"><b>“小樓人醉月初斜,歸思迢迢隔海涯。</b></p><p class="ql-block"><b>短笛誰吹斷腸曲,滿庭噴鼻雪落花?!?lt;/b></p><p class="ql-block"><b>第14法:第3、四兩句作連屬詰責(zé)語,而但于第三句冠以“如何”二字如,</b></p><p class="ql-block"><b>唐李商隱《無題》:</b></p><p class="ql-block"><b>紫府神仙號寶燈,云漿未飲結(jié)成冰。</b></p><p class="ql-block"><b>如何雪月交光夜,更在瑤臺十二層。</b></p><p class="ql-block"><b>宋朱熹《之德化宿劇頭鋪,夜聞杜宇》:</b></p><p class="ql-block"><b>王事賢勞只自嗤,一官今是五年期。</b></p><p class="ql-block"><b>如何獨(dú)宿荒山夜,更擁寒裘聽子規(guī)。</b></p> <p class="ql-block"><b>第15法:但以第四句作詰責(zé)語,故“如何”二字,即冠其句首。如宋項(xiàng)安世《夜雨》:</b></p><p class="ql-block"><b>夜窗疏雨不堪聽,獨(dú)坐寒齋萬感生 。</b></p><p class="ql-block"><b>今夜故人江上宿,如何禁得打篷聲。</b></p><p class="ql-block">清何紹基《無園種菜》:</p><p class="ql-block"><b>五更風(fēng)露有精神,浩蕩天恩處處勻。</b></p><p class="ql-block"><b>菜色青蔥真可愛,如何比擬到饑民。</b></p><p class="ql-block"><b>第16法:以“奈何”二字冠第三句者。如元唐朝《五無吟六首之一》:</b></p><p class="ql-block"><b>云在空中掉常奇,風(fēng)來江上浪漪漪。</b></p><p class="ql-block"><b>奈何風(fēng)定云開后,眼睛長天一色時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><b>明王世貞《題溪山深隱圖》:</b></p><p class="ql-block"><b>古木寒流一兩家,柴扉晝掩待歸鴉。</b></p><p class="ql-block"><b>奈何只向人世住,與客攜壺踏落花。</b></p><p class="ql-block"><b>第17法:第三四兩句作連屬詰責(zé)語,故第三句必用“不知”二字作起,而第四句必用“何”、“幾”、“那”、“無”等字以足之 如唐王翰《春日思?xì)w》:</b></p><p class="ql-block"><b>楊柳青青杏發(fā)花,年光誤客轉(zhuǎn)思家。</b></p><p class="ql-block"><b>不知湖上菱女樂,幾個(gè)春舟在若邪。(邪,音ya,二聲,牙音若邪:溪水名,在越州會稽縣,今浙江紹興城東北);</b></p><p class="ql-block"><b>明劉鉉《題沈孟淵所藏王叔明竹》:</b></p><p class="ql-block"><b>煙雨苕溪憶舊游,繪圖遺墨見風(fēng)流。</b></p><p class="ql-block"><b>不知黃鶴飛歸后,又是山中幾度秋。</b></p><p class="ql-block"><b>第18法:第三句皆用“不知”二字作起,以用作詰責(zé)語,故其下必用“誰”、“何”、“多少”等字。如唐賀知章《柳枝詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>碧玉妝成一樹高,萬條垂下綠絲絳。</b></p><p class="ql-block"><b>不知細(xì)葉誰裁出,二月春風(fēng)似剪刀。</b></p><p class="ql-block"><b>金黨懷英《打春》:</b></p><p class="ql-block"><b>水結(jié)東溪凍未漪,風(fēng)凌枯木怒猶威。</b></p><p class="ql-block"><b>不知春力來多少,便有青蠅負(fù)暖飛。</b></p><p class="ql-block"><b>第19法:第三句亦用“不知”二字作起,但非用作詰責(zé)語,故其下不消“誰”、“何”、“多少”等字。如唐王涯《塞下曲》:</b></p><p class="ql-block"><b>年少辭家從冠軍,金妝寶劍去邀勛。</b></p><p class="ql-block"><b>不知馬骨傷寒水,惟見龍城起暮云。</b></p><p class="ql-block"><b>清孫原湘《蕉窗聽雨圖呂生乞題》:</b></p><p class="ql-block"><b>滴盡殘窗碎雨聲,破人秋夢到天明。</b></p><p class="ql-block"><b>不知一晚詩情好,轉(zhuǎn)在瀟瀟葉上生。</b></p><p class="ql-block"><b>第20法:“不知”二字,用在第三句三四二字,以非詰責(zé)語,故其下無“誰”、“何”、“多少”等字,而第四句則或用“猶”、“還”、“又”等字以呼應(yīng)之。如唐杜牧《泊秦淮》:</b></p><p class="ql-block"><b>煙籠寒水月籠沙,夜泊秦淮近酒家。</b></p><p class="ql-block"><b>商女不知亡國恨,隔江猶唱后庭花。</b></p><p class="ql-block"><b>明田僧《題福教寺詩》:</b></p><p class="ql-block"><b>殘山剩水一荒基,古寺煙籠白塔低。</b></p><p class="ql-block"><b>家燕不知身是客,抽豐還戀舊巢泥。</b></p><p class="ql-block"><b>第21法:第四句皆用“不知”二字作起,以用作詰責(zé)語,故其后必綴以“何”、“誰”、“無”、“幾”等字。如唐李白《客中作》:</b></p><p class="ql-block"><b>蘭陵瓊漿郁噴鼻,玉椀盛來虎魄光。</b></p><p class="ql-block"><b>但使主人能醉客,不知那邊是異鄉(xiāng)。</b></p><p class="ql-block"><b>宋邵雍《天津市感事》:</b></p><p class="ql-block"><b>陽烏西區(qū)水東流,今古推移幾度秋。</b></p><p class="ql-block"><b>東南西北山長黛,不知終日為誰愁。</b></p><p class="ql-block"><b>第22法:第四句雖冠以“不知”二字,而卻非問語,故不消“誰”、“何”、 “無”、“幾”等字。如唐李商隱《落日樓》:</b></p><p class="ql-block"><b>花明柳暗繞天愁,上盡重城更上樓。</b></p><p class="ql-block"><b>欲問孤鴻向那邊,不知出身自悠悠。</b></p><p class="ql-block"><b>清周準(zhǔn)《胡蝶詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>萬花谷里逐芳塵,自愛蹁躚粉澤新。</b></p><p class="ql-block"><b>多少富貴肆意戀,不知只是夢中身。</b></p><p class="ql-block"><b>第23法:只第四句作詰責(zé)語,或者但用“誰”、“幾”、“何”、 “無”等字,或者兼用“知”字于其句首。如唐李賀《南園》:</b></p><p class="ql-block"><b>好男何不帶吳鉤,交來關(guān)山半百州。</b></p><p class="ql-block"><b>請君暫上凌煙閣,若個(gè)墨客萬戶侯。(若個(gè):誰,阿誰);</b></p><p class="ql-block"><b>唐張繼《與賈島閑游》</b></p><p class="ql-block"><b>水北原南草色新,雪消風(fēng)暖不生塵。</b></p><p class="ql-block"><b>城中車馬應(yīng)無數(shù),能解閑行有幾人。</b></p> <p class="ql-block"><b>第24法:第四句用“知是”或“知有”、“知在”二字冠之,而第三句則必預(yù)言其所以知之之故也。</b></p><p class="ql-block"><b>如宋俞桂《溪流》:</b></p><p class="ql-block"><b>云腳才行又復(fù)開,一聲隱隱只空雷。</b></p><p class="ql-block"><b>家僮忽報(bào)溪流漲,知是前村落雨來。</b></p><p class="ql-block"><b>宋晁沖之《夜行》:</b></p><p class="ql-block"><b>老去功名意轉(zhuǎn)疏,獨(dú)騎瘦馬取長途。</b></p><p class="ql-block"><b>孤村到曉猶燈火,知有人家夜讀書。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第25法:第三句以“不如”或“不及”、“不似”、“輸與”、“輸他”等字作起,所以見彼此比較之意也。</b></p><p class="ql-block"><b>如宋陸游《看梅歸,馬上戲作》:</b></p><p class="ql-block"><b>江路疏籬已過清,月中霜冷若為情。</b></p><p class="ql-block"><b>不如折向金壺貯,畫燭銀燈看到明。</b></p><p class="ql-block"><b>金劉昂《吊李仲坦》:</b></p><p class="ql-block"><b>文章巧與世相違,身后新恩事已非。</b></p><p class="ql-block"><b>不及萋萋原上草,一番春雨綠如衣。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第26法:亦于第三句用“不及”、“不如”、“不似”等字,以見比較之意,特此二字不用在第三句首,而用在三四二字,斯與前一法稍異耳。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐王昌齡《長信秋詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>奉帚平明金殿開,且將團(tuán)扇暫徘徊。</b></p><p class="ql-block"><b>玉顏不及寒鴉色,猶帶邵陽日影來。</b></p><p class="ql-block"><b>宋陸游《雜感》:</b></p><p class="ql-block"><b>故舊書來問死生,時(shí)聞剝啄叩柴荊。</b></p><p class="ql-block"><b>自嗟不及東家老,至死無人識姓名。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第27法:為第三句與第四句作比較者,故“不及”、“不似”、“不如”、“不比”、“輸與”等字,用在第四句之首。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐李白《贈汪倫》:</b></p><p class="ql-block"><b>李白乘舟將欲行,忽聞岸上踏歌聲。</b></p><p class="ql-block"><b>桃花潭水深千尺,不及汪倫送我情。</b></p><p class="ql-block"><b>明解縉《赴廣西別甥彭雪路》:</b></p><p class="ql-block"><b>多情為我謝彭郎,采石江深似渭陽。</b></p><p class="ql-block"><b>相聚六年如夢過,不如昨夜一更長。</b></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><b>第28法:只第四句前后自為比較,故“不似”、“不如”等字不著在句首而在句中。</b></p><p class="ql-block"><b>如明張羽《題陶處士象》:</b></p><p class="ql-block"><b>五兒長大翟卿賢,彭澤歸來只醉眠。</b></p><p class="ql-block"><b>籬下黃花門外柳,風(fēng)光不似義熙前。</b></p><p class="ql-block"><b>明龔詡《與王忠孟登玉峰共飲春風(fēng)亭》:</b></p><p class="ql-block"><b>山水千重復(fù)萬重,少年相別老相逢。</b></p><p class="ql-block"><b>春風(fēng)亭下一杯酒,山色不如人意濃。</b></p> <p class="ql-block"><b>第29法:以“分明”二字著在第三句首者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐張祜《聽箏》:</b></p><p class="ql-block"><b>十指纖纖玉筍紅,雁行輕遏翠弦中。</b></p><p class="ql-block"><b>分明似說長城苦,水咽寒云一夜風(fēng)。</b></p><p class="ql-block"><b>宋楊萬里《龍山送客》:</b></p><p class="ql-block"><b>念念還鄉(xiāng)未得還,偶因送客到龍山。</b></p><p class="ql-block"><b>分明認(rèn)得西歸路,又是回車卻入關(guān)。</b></p><p class="ql-block"><b>第30法:以“分明”二字著在第四句首者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐王昌齡《長信秋詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>真成薄命久尋思,夢見君王覺后疑。</b></p><p class="ql-block"><b>火照西宮知夜飲,分明復(fù)道奉恩時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><b>明童承敘《宮詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>三三兩兩不知愁,結(jié)束羅裙學(xué)打球。</b></p><p class="ql-block"><b>傍晚忽聞仙樂近,分明只在殿東頭。</b></p><p class="ql-block"><b>第31法:以“一種”二字著在第三句首者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐白居易《觀游魚》:</b></p><p class="ql-block"><b>繞池閑步看魚游,正值兒童弄釣舟。</b></p><p class="ql-block"><b>一種愛魚心各異,我來施食爾垂鉤。</b></p><p class="ql-block"><b>明劉績《聽胡琴》:</b></p><p class="ql-block"><b>胡弦輕軋語星星,破入甘州便淚零。</b></p><p class="ql-block"><b>一種尊前沈醉客,解聽爭似不曾聽。</b></p><p class="ql-block"><b>第32法:“一種”二字著在第三句三四兩字。</b></p><p class="ql-block"><b>如明夏寅《春夜曲》:</b></p><p class="ql-block"><b>寶鴨煙消幾縷香,月移花影過長廊。</b></p><p class="ql-block"><b>春情一種無聊賴,自起燒燈照海棠。</b></p><p class="ql-block"><b>清沈受宏《同錢太史泛舟座有女郎湘煙戲題》:</b></p><p class="ql-block"><b>酒綠燈青夜語中,家鄉(xiāng)同隔海云東。</b></p><p class="ql-block"><b>傷心一種天涯客,卿是飛花我斷蓬。</b></p><p class="ql-block"><b>第33法:第三句用表“記憶”之字(如“記得”、“長記”、“略記”、“猶記”、“猶憶”、“憶得”、“尚憶”、“還憶”、“偶憶”、“長憶”、“最憶”、“忽憶”、“空憶”、“卻憶”等),而第四句則其所憶之事也。</b></p><p class="ql-block"><b>如宋歐陽修《過中渡》:</b></p><p class="ql-block"><b>得歸還自欲淹留,中渡橋邊柳拂頭。</b></p><p class="ql-block"><b>記得來時(shí)橋上過,斷冰殘雪滿河流。</b></p><p class="ql-block"><b>明歸有光《《初發(fā)白河》:</b></p><p class="ql-block"><b>胡風(fēng)刮地起黃沙,三月長安不見花。</b></p><p class="ql-block"><b>卻憶故鄉(xiāng)風(fēng)景好,櫻桃初熟正還家。 </b></p><p class="ql-block"><b>第34法:第三句用“莫怪”、“莫嫌”、“莫向”、“莫算”等字作起,而第四句則皆申明其意者也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐賈島《贈人斑竹拄杖》:</b></p><p class="ql-block"><b>揀得林中最細(xì)枝,結(jié)根石上長身遲。</b></p><p class="ql-block"><b>莫嫌滴瀝紅斑少,恰是湘妃淚盡時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><b>李商隱《宮詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>君恩如水向東流,得寵憂移失寵愁。</b></p><p class="ql-block"><b>莫向尊前奏花落,涼風(fēng)只在殿西頭。</b></p><p class="ql-block"><b>明王恭《春雁》:</b></p><p class="ql-block"><b>春風(fēng)一夜到衡陽,楚水燕山萬里長。</b></p><p class="ql-block"><b>莫怪春來便歸去,江南雖好是他鄉(xiāng)。</b></p><p class="ql-block"><b>第35法:“莫向”、“莫怪”等字著在第四句首,而第三句則先說明其意者也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐鄭谷《席上贈歌者》:</b></p><p class="ql-block"><b>花月樓臺近九衢,清歌一曲倒金壺。</b></p><p class="ql-block"><b>坐中亦有江南客,莫向春風(fēng)唱鷓鴣。</b></p><p class="ql-block"><b>明王儒卿《寄吳郎》:</b></p><p class="ql-block"><b>舊事巫山一夢中,佳期回首竟成空。</b></p><p class="ql-block"><b>郎心亦是浮萍草,莫怪楊花易逐風(fēng)。 </b></p><p class="ql-block"><b>第36法:第三句用“不須”或“不用”二字作起者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐杜牧《題城樓》:</b></p><p class="ql-block"><b>鳴軋江樓角一聲,微陽瀲瀲落寒汀。</b></p><p class="ql-block"><b>不用憑欄苦回首,故鄉(xiāng)七十五長亭。</b></p><p class="ql-block"><b>宋陸游《杭頭晚興》:</b></p><p class="ql-block"><b>山色蒼寒野色溫,下程初閉驛亭門。</b></p><p class="ql-block"><b>不須更把澆愁酒,行盡天涯慣斷魂。</b></p><p class="ql-block"><b>第37法:第三句用“問”、“道”、“說”、“語”、“望”、“指”等字,第四句則其所問、所道之語也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐朱慶余《近試上張水部閨意》:</b></p><p class="ql-block"><b>洞房昨夜停紅燭,待曉堂前拜舅姑。</b></p><p class="ql-block"><b>妝罷低聲問夫婿,畫眉深淺入時(shí)無。</b></p><p class="ql-block"><b>元宋元《討柴》:</b></p><p class="ql-block"><b>海樹年深成大材,一時(shí)斧伐作薪來。</b></p><p class="ql-block"><b>山人指點(diǎn)長松說,盡是劉郎去后栽。</b></p><p class="ql-block"><b>第38法:“說”字著在第三句第二字,故所說者不特第四句,即第三句后五字,亦所說之事也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐張祜《退宮人》:</b></p><p class="ql-block"><b>開元皇帝掌中憐,流落人間二十年。</b></p><p class="ql-block"><b>長說承天門上宴,百官樓下拾金錢。</b></p><p class="ql-block"><b>清朱鳳翔《村外閑吟》:</b></p><p class="ql-block"><b>荷鋤時(shí)趁月明歸,稚子依依候竹扉。</b></p><p class="ql-block"><b>競說田家風(fēng)味美,稻花落后鯉魚肥。</b></p><p class="ql-block"><b>第39法:第三句末結(jié)以“無一事”或“無個(gè)事”、“無他事”、“無別事”、“閑無事”、“渾無事”三字,以見其所事者,惟第四句所云云而已。</b></p><p class="ql-block"><b>如宋蘇軾《春日》:</b></p><p class="ql-block"><b>鳴鳩乳燕寂無聲,日射西窗潑眼明。</b></p><p class="ql-block"><b>午醉醒來無一事,只將春睡賞春晴。</b></p><p class="ql-block"><b>元高明《題青山白云圖》:</b></p><p class="ql-block"><b>昨夜山中宿雨晴,白云綠樹最分明。</b></p><p class="ql-block"><b>茅廬早起無他事,去看南溪新水生。</b></p> <p class="ql-block"><b>第40法:第三句以“無端”二字作起,所以示于首二句外,忽插入他意也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐李商隱《為有》:</b></p><p class="ql-block"><b>為有云屏無限嬌,鳳城寒盡怕春宵。</b></p><p class="ql-block"><b>無端嫁得金閨婿,辜負(fù)香裘事早朝。</b></p><p class="ql-block"><b>宋張?jiān)仭队暌埂罚?lt;/b></p><p class="ql-block"><b>簾幕蕭蕭竹院深,客懷孤寂伴燈吟。</b></p><p class="ql-block"><b>無端一夜空階雨,滴破思鄉(xiāng)萬里心。</b></p><p class="ql-block"><b>第41法:第三句三四兩字用“最是”或“只有”、“惟有”,而第四句則或用“依舊”、“猶還”等字以呼應(yīng)之。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐韋莊《金陵圖》:</b></p><p class="ql-block"><b>江雨霏霏江草齊,六朝如夢鳥空啼。</b></p><p class="ql-block"><b>無情最是臺城柳,依舊煙籠十里堤。</b></p><p class="ql-block"><b>宋張泌《寄人》:</b></p><p class="ql-block"><b>別夢依依到謝家,小廊回合曲欄斜。</b></p><p class="ql-block"><b>多情只有春庭月,猶為離人照落花。</b></p><p class="ql-block"><b>第42法:“最是”二字用在第三句首,與前法小異。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐韓愈《初春》:</b></p><p class="ql-block"><b>天街小雨潤如酥,草色遙看近卻無。</b></p><p class="ql-block"><b>最是一年春好處,絕勝煙柳滿皇都。</b></p><p class="ql-block"><b>清孫原湘《畫梅》:</b></p><p class="ql-block"><b>新年無客到山家,雨灑幽窗鼎沸茶。</b></p><p class="ql-block"><b>最是稱心清絕事,對梅花恰畫梅花。</b></p><p class="ql-block"><b>第43法:第三句首用一“縱”字或“任”字、“總”字,而第四句則或用“只”</b></p><p class="ql-block"><b>字、“終”字、“亦”字、“也”字、“猶”字、“又”字等以呼應(yīng)之。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐司空曙《江村即事》:</b></p><p class="ql-block"><b>罷釣歸來不系船,江村月落正堪眠。</b></p><p class="ql-block"><b>縱然一夜風(fēng)吹去,只在蘆花淺水邊。</b></p><p class="ql-block"><b>李商隱《代贈》:</b></p><p class="ql-block"><b>東南日出照高樓,樓上離人唱石州。</b></p><p class="ql-block"><b>總把春山掃眉黛,不知供得幾多愁。</b></p><p class="ql-block"><b>宋郭震《老卒》:</b></p><p class="ql-block"><b>老來弓箭喜離身,說著沙場更愴神。</b></p><p class="ql-block"><b>任使將軍全得勝,歸時(shí)須少去時(shí)人。</b></p><p class="ql-block"><b>第44法:“縱”字用在第三句第三字者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐楊凌《明妃曲》:</b></p><p class="ql-block"><b>漢國明妃去不還,馬馱弦管向陰山。</b></p><p class="ql-block"><b>匣中縱有菱花鏡,羞向單于照舊顏。</b></p><p class="ql-block"><b>明趙師秀《采藥徑》:</b></p><p class="ql-block"><b>十載仙家采藥心,春風(fēng)才過得幽尋。</b></p><p class="ql-block"><b>如今縱有相逢處,不是桃花是綠蔭。</b></p><p class="ql-block"><b>第45法:“縱”字用在第四句首者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐王維《少年行》:</b></p><p class="ql-block"><b>出身仕漢羽林郎,初隨驃騎戰(zhàn)漁陽。</b></p><p class="ql-block"><b>孰知不向邊庭苦,縱死猶聞俠骨香。</b></p><p class="ql-block"><b>唐高蟾《春》:</b></p><p class="ql-block"><b>明月斷云青藹藹,平蕪歸思綠迢迢。</b></p><p class="ql-block"><b>人生莫遣頭如雪,縱得東風(fēng)也不消。</b></p><p class="ql-block"><b>第46法:第三句用一“似”字或“如”字以與他物作比,而第四句則申明其相似之點(diǎn)也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐王維《送沈子》:</b></p><p class="ql-block"><b>楊柳渡頭行客稀,罟師蕩漿向臨圻。</b></p><p class="ql-block"><b>唯有相思似春色,江南江北送君歸。</b></p><p class="ql-block"><b>明謝榛《怨歌行》:</b></p><p class="ql-block"><b>長夜生寒翠幕低,琵琶別調(diào)為誰凄。</b></p><p class="ql-block"><b>君心無定如明月,才繞樓東復(fù)轉(zhuǎn)西。</b></p><p class="ql-block"><b>第47法:第三句用“唯有”或“獨(dú)有”、“只有”、“但有”二字作起,而第四句則或用“年年”、“時(shí)時(shí)”、“猶還”等字以呼應(yīng)之。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐杜牧《過勤政樓》:</b></p><p class="ql-block"><b>千秋佳節(jié)名空在,承露絲囊世已無。</b></p><p class="ql-block"><b>唯有紫苔偏稱意,年年因雨上金鋪。</b></p><p class="ql-block"><b>明皇甫濂《楊柳枝》:</b></p><p class="ql-block"><b>韶華回首悵離宮,梁苑隋堤荒草中。</b></p><p class="ql-block"><b>獨(dú)有江邊楊柳色,垂垂還是怨秋風(fēng)。</b></p> <p class="ql-block"><b>第48法:“惟有”、“只有”等字著在第四句首者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐劉禹錫《楊柳枝詞》:</b></p><p class="ql-block"><b>城外春風(fēng)吹酒旗,行人揮袂日西時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><b>長安陌上無窮樹,惟有垂楊管別離。</b></p><p class="ql-block"><b>宋陸游《楚城》:</b></p><p class="ql-block"><b>江上荒城猿鳥悲,隔江便是屈原祠。</b></p><p class="ql-block"><b>一千五百年間事,只有灘聲似舊時(shí)。</b></p><p class="ql-block"><b>第49法:第三句以“自從”或“一自”作起者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐李益《隋宮燕》:</b></p><p class="ql-block"><b>燕語如傷舊國春,宮花欲落旋成塵。</b></p><p class="ql-block"><b>自從一閉風(fēng)光后,幾度飛來不見人。</b></p><p class="ql-block"><b>賈島《馬嵬》:</b></p><p class="ql-block"><b>長川幾處樹青青,孤驛危樓對翠屏。</b></p><p class="ql-block"><b>一自上皇惆悵后,至今來往馬蹄腥。</b></p><p class="ql-block"><b>第50法:第三句以“好是”二字作起者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐韋莊《鄜州寒食》:</b></p><p class="ql-block"><b>滿街楊柳綠絲煙,畫出清明二月天。</b></p><p class="ql-block"><b>好是隔簾花樹動,女郎撩亂送秋千。</b></p><p class="ql-block"><b>明王時(shí)保《湖口縣》:</b></p><p class="ql-block"><b>青山一簇幾人家,簾卷湖光日未斜。</b></p><p class="ql-block"><b>好是客船來泊處,一行官柳暗平沙。</b></p><p class="ql-block"><b>第51法:第三句以“若為”二字作起者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐柳宗元《與浩初上人同看山寄京華親故》:</b></p><p class="ql-block"><b>海畔尖山似劍铓,秋來處處割愁腸。</b></p><p class="ql-block"><b>若為化得身千億,散上峰頭望故鄉(xiāng)。</b></p><p class="ql-block"><b>宋蘇軾《菡萏亭》:</b></p><p class="ql-block"><b>日日移床趁下風(fēng),清香不盡思何窮。</b></p><p class="ql-block"><b>若為化作龜千歲,巢向田田亂葉中。</b></p><p class="ql-block"><b>第52法:第三句以“等閑”二字作起者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐令狐楚《少年行》:</b></p><p class="ql-block"><b>家本清河住五城,須憑弓箭得功名。</b></p><p class="ql-block"><b>等閑飛鞚秋原上,獨(dú)向寒云試射聲。</b></p><p class="ql-block"><b>宋俞桂《江頭》:</b></p><p class="ql-block"><b>漁浦山邊白鷺飛,西興渡口夕陽微。</b></p><p class="ql-block"><b>等閑更上層樓望,貪看江潮不肯歸。</b></p><p class="ql-block"><b>第53法:第三句以“正是”二字作起者。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐杜甫《江南逢李龜年》:</b></p><p class="ql-block"><b>歧王宅里尋常見,崔九堂前幾度聞。</b></p><p class="ql-block"><b>正是江南好風(fēng)景,落花時(shí)節(jié)又逢君。</b></p><p class="ql-block"><b>唐杜牧《南陵道中》:</b></p><p class="ql-block"><b>南陵水面漫悠悠,風(fēng)緊云寒欲變秋。</b></p><p class="ql-block"><b>正是客心孤回處,誰家紅袖憑江樓。</b></p><p class="ql-block"><b>第54法:第三句一二及四五六字用“如此”二字者。</b></p><p class="ql-block"><b>如元楊維楨《張士誠席上作》:</b></p><p class="ql-block"><b>江南歲歲烽煙起,海上年年御酒來。</b></p><p class="ql-block"><b>如此江山如此酒,老夫懷抱幾時(shí)開。</b></p><p class="ql-block"><b>清孫原湘《題扇》:</b></p><p class="ql-block"><b>月光到地白于雪,花氣上天香作云。</b></p><p class="ql-block"><b>如此乾坤如此夜,不知何處著塵氛。</b></p><p class="ql-block"><b>第55法:第四句第一字用“又”字,第五字則用“一”字或“數(shù)”字、“幾”字,皆計(jì)算字也。</b></p><p class="ql-block"><b>如唐李涉《登山》:</b></p><p class="ql-block"><b>終日昏昏醉夢間,忽聞春盡強(qiáng)登山。</b></p><p class="ql-block"><b>因過竹院逢僧話,又得浮生一日閑。</b></p><p class="ql-block"><b>第56法:末句七字中前后三字皆名詞,但以中間一字連綴之。如,</b></p><p class="ql-block"><b>唐白居易《直中書省》:</b></p><p class="ql-block"><b>絲綸閣下文章靜,鐘鼓樓中刻漏長。</b></p><p class="ql-block"><b>獨(dú)坐黃昏誰是伴,紫薇花對紫薇郎。</b></p><p class="ql-block"><b>宋陸游《梅花絕句》:</b></p><p class="ql-block"><b>當(dāng)年走馬錦城西,曾為梅花醉似泥。</b></p><p class="ql-block"><b>二十里中香不斷,青羊?qū)m到浣花溪。</b></p> <p class="ql-block" style="text-align:center;"><b style="font-size:22px;">感謝您的惠顧雅賞一路支持!</b></p>
瓮安县| 边坝县| 湾仔区| 渝北区| 常德市| 利辛县| 新蔡县| 正定县| 五大连池市| 蓬安县| 礼泉县| 洛川县| 建阳市| 包头市| 逊克县| 望江县| 宁都县| 沙河市| 广元市| 塔河县| 嘉兴市| 五家渠市| 印江| 廉江市| 柏乡县| 永泰县| 湄潭县| 溧阳市| 嘉鱼县| 冕宁县| 犍为县| 玉田县| 嘉峪关市| 慈利县| 霍山县| 东至县| 南漳县| 应用必备| 墨竹工卡县| 武清区| 长沙县|