<h3 style="text-align: center"><font color="#39b54a"> ——追尋先秦兩漢足跡,</font></h3><h3 style="text-align: center"><font color="#39b54a"> 品讀春之情韻!</font></h3> <div style="text-align: center;"><font color="#ff8a00">殷殷桃花 皚皚花瓣擠住腰 </font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8a00">和煦春風(fēng) 幾許希冀多溫暖 </font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8a00">玲瓏春鶯 愉悅啼鳴滿(mǎn)枝頭 </font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ff8a00">嫩芽新葉 滿(mǎn)滿(mǎn)生機(jī)多妖嬈 </font></div> <h1><div style="text-align: center;"><b>《桃夭》</b></div><div><div style="text-align: center;"><b>(先秦)</b></div><div style="text-align: center;"><b>桃之夭夭,灼灼其華。</b></div><div style="text-align: center;"><b>之子于歸,宜其室家。</b></div><div style="text-align: center;"><b>桃之夭夭,有蕡其實(shí)。</b></div><div style="text-align: center;"><b>之子于歸,宜其家室。</b></div><div style="text-align: center;"><b>桃之夭夭,其葉蓁蓁。</b></div><div style="text-align: center;"><b> 之子于歸,宜其家人。 </b></div></div></h1> <h3></h3><h5> <font color="#b06fbb"> </font><font color="#333333">這首詩(shī)反映了這樣一種思想,一個(gè)姑娘,不僅要有艷如桃花的外貌,還要有“宜室”、“宜家”的內(nèi)在美。這首詩(shī),祝賀人新婚,但不象一般賀人新婚的詩(shī)那樣,或者夸耀男方家世如何顯赫,或者顯示女方陪嫁如何豐盛,而是再三再四地講“宜其家人”,要使家庭和美,確實(shí)高人一等。<br></font><font color="#333333"> 《桃夭》篇的寫(xiě)法也很講究。看似只變換了幾個(gè)字,反復(fù)詠唱,實(shí)際上作者是很為用心的。頭一章寫(xiě)“花”,二章寫(xiě)“實(shí)”,三章寫(xiě)“葉”,利用桃樹(shù)的三變,表達(dá)了三層不同的意思。寫(xiě)花,是形容新娘子的美麗;寫(xiě)實(shí),寫(xiě)葉,不是讓讀者想得更多更遠(yuǎn)嗎?密密麻麻的桃子,郁郁蔥蔥的桃葉,真是一派興旺景象?。?lt;/font></h5><p></p><p></p> <h1><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">青青河畔草</font></b></div><div><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">(兩漢)</font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">青青河畔草,郁郁園中柳。</font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">盈盈樓上女,皎皎當(dāng)窗牖。</font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">娥娥紅粉妝,纖纖出素手。</font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">昔為倡家女,今為蕩子?jì)D。</font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#39b54a">蕩子行不歸,空床難獨(dú)守。</font></b></div></div></h1> <h5> “青青河畔草,綿綿思遠(yuǎn)道;遠(yuǎn)道欲何之,宿昔夢(mèng)見(jiàn)之”,原來(lái)她的目光,正隨著草色,追蹤著遠(yuǎn)行人往日的足跡;她望見(jiàn)了園中那株郁郁蔥蔥的垂柳,她曾經(jīng)從這株樹(shù)上折枝相贈(zèng),希望柳絲兒,能“留”住遠(yuǎn)行人的心兒。原來(lái)一年一度的春色,又一次燃起了她重逢的希望,也撩拔著她那青春的情思。希望,在盼望中又一次歸于失望;情思,在等待中化成了悲怨。她不禁回想起生活的撥弄。她,一個(gè)倡家女,好不容易掙脫了歡場(chǎng)淚歌的羈絆,找到了愜心的郎君,希望過(guò)上正常的人的生活;然而造化竟如此弄人,她不禁在心中吶喊:“遠(yuǎn)行的蕩子,為何還不歸來(lái),這冰涼的空床,叫我如何獨(dú)守!”</h5> <h1><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">讀山海經(jīng)·其一</font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">(魏晉)陶淵明 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">孟夏草木長(zhǎng),繞屋樹(shù)扶疏。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">眾鳥(niǎo)欣有托,吾亦愛(ài)吾廬。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">既耕亦已種,時(shí)還讀我書(shū)。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">窮巷隔深轍,頗回故人車(chē)。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">歡言酌春酒,摘我園中蔬。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">微雨從東來(lái),好風(fēng)與之俱。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">泛覽《周王傳》,流觀《山?!穲D。 </font></b></div><div style="text-align: center;"><b><font color="#167efb">俯仰終宇宙,不樂(lè)復(fù)何如? </font></b></div></h1> <h5> 陶淵明(352或365年—427年),名潛,字淵明,又字元亮,自號(hào)“五柳先生”,私謚“靖節(jié)”,世稱(chēng)靖節(jié)先生,潯陽(yáng)柴桑人。東晉末至南朝宋初期偉大的詩(shī)人、辭賦家。曾任江州祭酒、建威參軍、鎮(zhèn)軍參軍、彭澤縣令等職,最末一次出仕為彭澤縣令,八十多天便棄職而去,從此歸隱田園。他是中國(guó)第一位田園詩(shī)人,被稱(chēng)為“古今隱逸詩(shī)人之宗”。</h5> <h5> 本詩(shī)抒發(fā)了一個(gè)自然崇尚者回歸田園的綠色胸懷,詩(shī)人在物我交融的鄉(xiāng)居體驗(yàn)中,以純樸真誠(chéng)的筆觸,謳歌了宇宙間博大的人生樂(lè)趣,體現(xiàn)了詩(shī)人高遠(yuǎn)曠達(dá)的生命境界。<br> “孟夏草木長(zhǎng),繞屋樹(shù)扶疏。群鳥(niǎo)欣有托,吾亦愛(ài)吾廬?!痹?shī)人起筆以村居實(shí)景速寫(xiě)了一幅恬靜和諧而充滿(mǎn)生機(jī)的畫(huà)面:屋前屋后的大樹(shù)上冉冉披散著層層茂密的枝葉,把茅屋掩映在一派綠色中,滿(mǎn)地的凄凄綠草蓬勃競(jìng)長(zhǎng),樹(shù)綠與草綠相接,平和而充滿(mǎn)生機(jī),盡情的展現(xiàn)著大自然的和諧與幽靜。綠色的上空鳥(niǎo)巢與綠色掩映的地上茅屋呼應(yīng),眾多的鳥(niǎo)兒們環(huán)繞著可愛(ài)的小窩歌唱著飛來(lái)飛去,重重樹(shù)簾籠罩的茅屋或隱或現(xiàn),詩(shī)人踏著綠草,徜徉在綠海中,飄逸在大自然的懷抱中,在任性自得中感悟著生命的真諦。這是互感欣慰的自然生存形態(tài),是萬(wàn)物通靈的生命境界。</h5> <h1><div style="text-align: center;"><b>晚登三山還望京邑</b></div><div style="text-align: center;"><b>(南北朝)謝朓 </b></div><div style="text-align: center;"><b>灞涘望長(zhǎng)安,河陽(yáng)視京縣。</b></div><div style="text-align: center;"><b>白日麗飛甍,參差皆可見(jiàn)。</b></div><div style="text-align: center;"><b>余霞散成綺,澄江靜如練。</b></div><div style="text-align: center;"><b>喧鳥(niǎo)覆春洲,雜英滿(mǎn)芳甸。</b></div><div style="text-align: center;"><b>去矣方滯淫,懷哉罷歡宴。</b></div><div style="text-align: center;"><b>佳期悵何許,淚下如流霰。</b></div><div style="text-align: center;"><b>有情知望鄉(xiāng),誰(shuí)能鬒不變?</b></div></h1> <h5 style="text-align: center"> 謝朓(464~499年),字玄暉。漢族,陳郡陽(yáng)夏(今河南太康縣)人。南朝齊時(shí)著名的山水詩(shī)人,出身世家大族。謝朓與謝靈運(yùn)同族,世稱(chēng)“小謝”。初任竟陵王蕭子良功曹、文學(xué),為“竟陵八友”之一。后官宣城太守,終尚書(shū)吏部郎,又稱(chēng)謝宣城、謝吏部。東昏侯永元初,遭始安王蕭遙光誣陷,下獄死。曾與沈約等共創(chuàng)“永明體”。今存詩(shī)二百余首,多描寫(xiě)自然景物,間亦直抒懷抱,詩(shī)風(fēng)清新秀麗,圓美流轉(zhuǎn),善于發(fā)端,時(shí)有佳句;又平仄協(xié)調(diào),對(duì)偶工整,開(kāi)啟唐代律絕之先河。</h5> <h5> 此詩(shī)寫(xiě)登山臨江所見(jiàn)到的春晚之景以及遙望京師而引起的故鄉(xiāng)之思。全詩(shī)十四句,前兩句交代離京的原因和路程,領(lǐng)起望鄉(xiāng)之意;中六句寫(xiě)景,描繪登山所望見(jiàn)的景色;后六句寫(xiě)情,抒發(fā)人生感慨。其中“余霞散成綺,澄江靜如練”是千古傳誦的名句。詩(shī)人將京邑的黃昏寫(xiě)得如此明麗美好,毫無(wú)蒼涼暗淡之感,固然是為了渲染他對(duì)故鄉(xiāng)的熱愛(ài),但也與詩(shī)中所表現(xiàn)的游宦懷鄉(xiāng)之情并無(wú)深永的感傷意味有關(guān)。</h5> <div style="text-align: center;"> 春風(fēng)縷縷 吻醒溪河 </div><div style="text-align: center;">春風(fēng)縷縷 染綠山川</div><div style="text-align: center;">春風(fēng)縷縷 蕩起漣漪</div><div style="text-align: center;">春風(fēng)縷縷 縈懷心中</div> <div style="text-align: center;"> <font color="#39b54a"> </font></div>
南康市|
遵化市|
建平县|
佛山市|
鲜城|
通州区|
洪泽县|
麻阳|
福泉市|
长阳|
密山市|
鹤峰县|
海林市|
锦屏县|
庄河市|
安庆市|
中牟县|
灵宝市|
宜春市|
开阳县|
龙口市|
南靖县|
行唐县|
香格里拉县|
湘潭县|
肇州县|
封开县|
庆云县|
永德县|
抚州市|
肇庆市|
思南县|
莫力|
砀山县|
和林格尔县|
柏乡县|
青河县|
老河口市|
明水县|
布尔津县|
淅川县|